między 6. a 8. tygodniem – 3 – 5 razy dziennie. od 8. tygodnia do 6. miesiąca – 3 – 4 razy dziennie. po 6. miesiącu – 2 – 3 razy dziennie. od około 7. miesiąca – jak psa dorosłego (patrz: punkt 2.) 2. Ile razy dziennie karmić psa dorosłego? Tutaj już nie ma tak szczegółowych i twardych zasad, jak w punkcie wyżej. Witam serdecznie. . W najblizszych dniach spodziewam sie nowego czlonka rodziny. . A mianowicie 16 miesiecznego labradorka, jest to pies z rodowodem , zadbany ale niestety musi zmienic wlasciciela bo znudzil sie dziecku. . Przykre ale prawdziwe. . . Chcialabym dowiedziec sie jak prawidlowo zywic juz doroslego psa. . Poprzedni wlasciciel podawal sucha karme i kasze gryczana. . . Jakie Cena za pieska zbliżona jest do wielu innych ras. Podobna do kwoty za labradora jest chociażby cena jack russell teriera czy beagle. Ile więc kosztuje labrador? Otóż, zazwyczaj jest to między 3500 a nawet 4500 zł za psa z hodowli, który posiada rodowód. Na ostateczną cenę psa wpływa wiele czynników. Godne polecenia dla psów z nadwagą są mokre karmy, które dzięki wysokiej zawartości wody zawierają mniej kalorii niż suche. Karma dietetyczna dla psa pozwala stopniowo zmniejszać masę ciała, bez ryzyka niedoborów pokarmowych. Mokra karma dla psa w puszce z formułą light odznacza się zredukowaną zawartością tłuszczu. Karma dla psa alergika – trzy najczęściej polecane. Wśród producentów karm leczniczych niemal na każdym psim forum można znaleźć pozytywne opinie na temat następujących karm: Hill’s Prescription Diet™Canine z/d™ . Jest to antyalergiczna karma sucha. 5. Fitmin Light. Karma dla psa z nadwagą, która faktycznie ma mniejszą ilość kalorii i tłuszczu. Jednak zyskuje 5. miejsce ze względu na obecność ryżu i kukurydzy wysoko w składzie. To oraz inne produkty roślinne w tej karmie dają nam bardzo dużo węglowodanów w składzie analitycznym. A to nie jest dobre. Jednakże karma ma . Czy jesteś zauroczony tymi małymi, niezdarnymi szczeniakami o pięknym biszkoptowym kolorze sierści? Jeśli planujesz powiększyć swoją rodzinę o włochatego, czworonożnego, waniliowego lub czekoladowego biszkopcika, powinieneś dobrze poznać tę rasę – kiedy szczeniak staje się dorosłym psem, pojawiają się wyzwania i problemy. Charakterystyka rasy – czyli z czym musisz się liczyć? Labradory to wspaniałe, rodzinne psy o łagodnym usposobieniu. Jeśli posiadasz dzieci, wybór tej rasy będzie świetnym pomysłem – dzieci kochają duże i puchate zwierzaki, do których można się przytulać, a labradory uwielbiają energiczne dzieciaki z którymi będą mogły dokazywać. Jednak należy pamiętać, że taki duży i ciężki pies, przypadkowo może przewrócić dziecko i niechcący zrobić mu krzywdę. Psy te to prawdziwe wulkany energii! Mieszkasz w bloku, a 20 minutowy spacer po osiedlu to maksimum czasu, jaki możesz poświęcić na spacer z pupilem? Jeśli tak, to musisz się liczyć ze zniszczeniami jakich prawdopodobnie dokona znudzony labrador w Twoim mieszkaniu. Dorosły osobnik tej rasy potrzebuje co najmniej dwóch godzin dziennie, poświęconych na spacer i bieganie. W trakcie spaceru dobrze jest go angażować we wszelkie aktywności i zabawy takie jak aportowanie, przeciąganie liny czy bieganie. Wychowywanie tego psiaka bez domu z ogromnym ogrodem jest jednak możliwe – wystarczy abyś lubił aktywność na świeżym powietrzu co najmniej tak jak on. Włochata kula. Decydując się na labradora, spodziewaj się sierści w każdym zakamarku. Psy te dwukrotnie w trakcie roku, niezwykle intensywnie linieją. Sierści możesz spodziewać się przez kilka tygodni dosłownie wszędzie – na kanapie, w toalecie, na kosmetykach, talerzach, ubraniach… Pieczesz ciasto dla gości? Licz się z tym, że Twój labradorek dorzuci tam cos od siebie. Nadmiaru sierści możesz pozbywać się wraz z rękawicami do wyczesywania marki Trixie Studnia bez dna. Psy te charakteryzuje niezwykłe łakomstwo, wykazują dużą skłonność do przejadania się. Cecha ta jest niezwykle przydatna w trakcie szkolenia pupila – by otrzymać przepyszny smakołyk, chętnie powtórzą każdą sztuczkę. Już nigdy nie zjesz posiłku spokojnie, no chyba, że zamkniesz się sam w toalecie! Te łakomczuchy będą patrzyły na Ciebie prosząco swoimi pięknymi, świecącymi oczami zawsze kiedy tylko wyciągniesz coś z lodówki. Nadwaga u tej rasy jest częstym problemem – labradory posiadają tendencję do tycia a fakt, że ludzie ulegają ich proszącemu wzrokowi, dokarmiając je „ponadprogramowymi przekąskami” sprzyja problemom tycia. Niezwykły apetyt zawdzięczają swoim przodkom, psom które posiadały duże zapotrzebowanie energetyczne, przez wzgląd na warunki swojej pracy – zimne kanadyjskie wybrzeża. Pamiętaj by nigdy nie zostawiać otwartego pudełka lub worka z karmą w zasięgu psa – karma w mgnieniu oka może zniknąć, a brzuszek Twojego psiaka powiększy dwukrotnie swoją objętość. Takie przejedzenie będzie dla zwierzaka niezwykle szkodliwe. Trawnikowy odkurzacz. Zdechła mysz, ptasia kupa? Dla labradora nawet najobrzydliwsze rzeczy to prawdziwe przysmaki – zje wszystko, dlatego lepiej nie pozwalaj by lizał Cię po twarzy. Wszystkożerność niestety wiąże się także z prawdopodobnymi zatruciami, dlatego w miarę możliwości należy pilnować zwierzaka. Szybki skok w bok. Oczekujesz od swojego pupila wierności, chciałbyś się czuć niezastąpiony panem? Niestety nie z tą rasą – labrador uwielbia wszystkich ludzi, którzy okażą mu zainteresowanie… A tych którzy podrzucają mu smakołyki wręcz kocha. Wyjeżdżasz i chciałbyś zostawić go u znajomych lub rodziny? Jeśli ich dom jest pełen smakołyków, to raczej nie będzie tęsknił. Kwestie zdrowotne A jak to jest ze zdrowiem labradorów? Jak każda rasa posiadają swoje słabsze cechy, jednak wizyty u weterynarza raczej nie będą tak częste, jak w przypadku bardziej chorowitych psów np. mopsów. Psy te często zmagają się z chorobami stawów, jeśli zwierzę cierpi na nadwagę stan jego łap będzie się bardzo pogarszał. Artretyzm to częsta przypadłość u psów tej rasy w podeszłym wieku. Kolejną przypadłością są częste niestrawności spowodowane ich łakomstwem – podczas spacerów, zdarza się, że zjedzą coś czego nie powinny, a to wiąże się z ryzykiem wystąpienia biegunek, zaparć czy wymiotów. Żywienie psa Labradory to psy o ogromnym sercu i jeszcze większym żołądku. Jak zatem zadbać o ich odpowiednią dietę, by nie dopuścić do nabrania przez naszego przyjaciela nadprogramowych kilogramów? Dorosły osobnik powinien spożywać 2-3 posiłki dziennie, gramaturę należy dostosować do stopnia aktywności psa, jego stanu zdrowia oraz rodzaju karmy jaką zamierzamy stosować. Najlepszy pokarm dla dorosłego labradora to karma z dużą ilością białka zwierzęcego, stanowiącego podstawę diety czworonogów. Podczas wyboru psiego jedzenia należy zwracać uwagę na elementy takie jak: Prosty skład, należy bezwzględnie unikać karm wzbogaconych o wzmacniacze smaku czy sztuczne barwniki – powodują one zwiększenie już dużego łaknienia, Zawartość tłuszczy – Im mniej tłuszczy w karmie labradora tym dla niego lepiej, Nienasycone kwasy Omega 3 i 6 – składniki zapobiegające problemom z chrząstkami, L-karnityna – zmniejsza ryzyko nadwagi, wspomaga trawienie tłuszczów, Przykładową karmą stanowiącą świetny pokarm, stworzony specjalnie dla tej rasy, jest produkt marki Purina Dog Chow. Bogata w witaminy, minerały oraz składniki odżywcze karma, została skomponowana z myślą o wszystkich labradorach, by każdego dnia wspierać ich organizm. Pokarm ten dodatkowo został wzbogacony o składniki, wspierające psie stawy, idealny do stosowania w profilaktyce – regularne podawanie zmniejsza ryzyko wystąpienia schorzeń. A co jeśli nie uchroniliśmy naszego labradora przed nadwagą? Jeśli pies posiada nadprogramowe kilogramy, należy niezwłocznie zabrać go do weterynarza by określić jego stan zdrowia. Nadwaga tych psów może powodować nadmierną eksploatację wrażliwych stawów, wywołać ich zapalnie, dysplazję oraz zwyrodnienia kręgosłupa. Zbyt duża masa ciała może prowadzić do znacznego skrócenia życia. Kolejnym krokiem, zaraz po wizycie u weterynarza, jest dobranie odpowiedniej karmy oraz jej dawkowania – wybór należy skonsultować ze specjalistą. Najodpowiedniejszy pokarm to taki z niską zawartością tłuszczu, na bazie delikatnego mięsa, przykładem takowej karmy jest Dolina Noteci Perfect Care Joint mobility . Mokry pokarm przeznaczony dla psów z problemem nadwagi, skutecznie wspiera także funkcjonowania ich stawów. Mięsne kawałki zostały wzbogacone o glukozaminę, czyli naturalny element budulcowy tkanki chrząstnej. Po wybraniu odpowiedniej karmy, kolejnym etapem jest aktywność fizyczna psa. Jeśli labrador zmaga się z nadwagą i jego organizm nie jest wydolny, nie można przeciążać psa – mogłoby spowodować to niebezpieczne urazy. Rodzaj ruchu i jego intensywność należy dobrać do stanu jego zdrowia, początkowo można zacząć od zwiększania długości spacerów, a w późniejszych etapach wzbogacać to o dodatkowe zabawy czy ćwiczenia. Pokarm dla szczeniąt By pies zdrowo się rozwijał, należy dobrać najodpowiedniejszą karmę dla tej rasy. Pokarm dla szczeniąt labradorów powinien być: lekkostrawny, nie obciążający jelit, obfitujący w zwierzęce białka, o niskiej zawartości tłuszczów, wspierający rozwój tkanki chrząstnej i kości, Naprzeciw potrzebom żywieniowym labradorów ponownie wychodzi marka Purina, Pokarm zawiera odpowiednią ilość fosforu oraz wapnia, wpływających na prawidłowy rozwój szkieletu o młodych osobników. Zrównoważony balans składników zawartych w karmie to gwarancja zdrowia, dobrego samopoczucia oraz witalności labradorów. Labradory to cudowne zwierzęta i wspaniali przyjaciele. Przed pojawieniem się tego zwierzaka w domu, musisz poczynić odpowiednie kroki przygotowawcze. Wychowywanie dużego i ruchliwego psa nie jest łatwe, jednak ich proporcjonalna do wielkości apetytu miłość i energetyzująca radość, rekompensują wszelkie niedogodności. Dlaczego labrador tyje? Odpowiedź jest prosta: prawdopodobnie dlatego, że ilość spożywanych przez niego kalorii jest nieadekwatnie duża do potrzeb. Oczywiście zdarza się, że pies dodatkowo cierpi na choroby, na przykład schorzenia trzustki, które mogą rzutować na jego wagę. W takim przypadku jednak jeszcze ważniejsze jest zdiagnozowanie psa i rozpoczęcie leczenia, które szybko przywróci prawidłową masę ciała. Niemniej jednak nadwaga w przypadku labradorów w większości przypadków związana jest z błędami żywieniowymi ich właścicieli. Dostępność pokarmu przez cały czas, dokarmianie pomiędzy porami posiłków, serwowanie zbyt dużych porcji – to najczęstsze przyczyny nadmiernej wagi. Do tego można dodać jeszcze nieprawidłowo dopasowaną karmę. Sprawy nie ułatwia też fakt, że… Labradory mają tendencję do tycia I jest to cecha, którą chciano uzyskać przez wiele lat doboru hodowlanego. Chodzi konkretnie o zwiększoną objętość podskórnej tkanki tłuszczowej, która była bardzo istotna z punktu widzenia pracy, do której stworzony został labrador retriever. Jako pies aportujący z wody musiał być przystosowany do pokonywania szybko dystansu dzielącego go od postrzałka, ale również przebywania przez dłuższy czas w wodzie – stojącej i płynącej – o różnych porach roku. Dodatkowa warstwa tkanki tłuszczowej pod skórą wraz z grubą, dwuwarstwową, praktycznie wodoodporną sierścią pomagała psu utrzymać prawidłową temperaturę ciała i chroniła przed wychłodzeniem. Oczywiście, wówczas nie zakładano, że obecność tej tkanki spowoduje nadwagę u psów, bo z założenia były to psy myśliwskie i pracujące. Ilość ruchu rekompensowała nawet zwiększoną dawkę pokarmu, dlatego psy nie tyły, ale miały charakterystyczną, mocną budowę ciała z wrażeniem nadprogramowej skóry. Dziś jednak, gdy psy te są głównie zwierzętami towarzyszącymi, pojawił się problem nadwagi i otyłości. Dlaczego nadwaga u labradora jest groźna? Przede wszystkim dlatego, że pojawia się często bardzo szybko i jest trudna do opanowania z wyżej wymienionych powodów. Dodatkowo rasa ta ma skłonność do problemów ze stawami, głównie dysplazji. Zwiększona masa ciała będzie przyczyniała się do dużego obciążenia stawów, co w konsekwencji może prowadzić do problemów z poruszaniem się, a nawet konieczności wszczepienia psu protez stawowych. To jednak nie jedyny problem. Nadwaga i otyłość znacząco skracają życie psów, które w przypadku dużych ras i tak jest krótsze niż w przypadku ras małych. Zwiększona masa ciała osłabia układ pokarmowy, oddechowy i utrudnia pracę serca. Znacznie pogarsza również samopoczucie psa, zwłaszcza w upały, kiedy cały organizm znajduje się w intensywnym trybie pracy, aby utrzymać właściwą temperaturę. To prowadzić może nawet do udaru. Co więcej, nadmierna masa ciała u labradora może być bezpośrednio powiązana z pojawieniem się cukrzycy oraz innych schorzeń, na przykład niewydolności trzustki. Jak widać, zagrożeń jest bardzo dużo – nie warto ryzykować życiem psa. Jak wybrać karmę dla labradora? Warto zadbać, aby w przypadku psa o standardowej aktywności karma nie była przesycona białkiem i miała niski poziom węglowodanów. Warto unikać na dłuższą metę pokarmu ze zbożami, który może zwiększać tendencję do tycia. Dobrze jest wybierać produkty z większą zawartością włókna pokarmowego, które zwiększa uczucie sytości przy zachowaniu niższych dawek żywieniowych oraz odpowiednim zbilansowaniu karmy. Produkt powinien zawierać dodatkowe składniki wspomagające przekształcanie tłuszczu w energię, a więc stymulujące przemianę materii, na przykład takie jak L-karnityna. Jeśli nie chcesz wybierać samodzielnie, przeglądając składy, możesz zdecydować się na dwa rozwiązania. Po pierwsze, wybrać karmę przeznaczoną dla labradorów, w przypadku, gdy Twój pies ma prawidłową masę ciała. Gdy mowa o czworonogu z nadwagą, lepszym wyborem będzie karma dla psów z nadwagą i otyłością, o obniżonej kaloryczności, aż do momentu, gdy pies nie wróci do prawidłowej wagi. Nawyki żywieniowe – jak karmić labradora? Zdrowy pies może być na karmie light i nadal przybierać na wadze. Dlaczego? Bo właściciel nieprawidłowo z nim postępuje, kształtując złe nawyki żywieniowe. Dlatego pamiętaj, aby: zawsze dawać psu właściwą dawkę karmy, pokarm dawać w misce na kwadrans dwa razy dziennie, o stałych porach, i zabierać miskę bez względu na to, czy pies zjadł karmę do końca, nie dokarmiać psa ludzkim jedzeniem, resztkami ze stołu, wszystkie stosowane przysmaki dla psów odliczać od porcji dziennej karmy, czyli zmniejszać ilość karmy dawanej w misce, poić psa wyłącznie wodą, nie pozwalać na zjadanie resztek na spacerach. Dodatkowo warto też zapewnić psu odpowiednią dawkę ruchu. W przypadku psów z nadwagą dobrze jest najpierw zadbać o zrzucenie nadmiernych kilogramów, a potem stopniowo wydłużać spacery i zwiększać ich intensywność. Zdrowie i pielęgnacja Zdrowy, silny, odporny, wytrzymały - tak w wielkim skrócie można scharakteryzować labradora. Jak inne psy, nie jest on jednak całkowicie pozbawiony ryzyka chorób, dlatego warunkiem prawidłowego rozwoju naszego labka jest właściwa jego pielęgnacja i dbałość o zdrowie. Trudno byłoby wymienić wszystkie niezbędne czynności jakie należy podejmować wobec psa, chcąc zachować jego witalność, sprawność i piękny wygląd. Każda bowiem rasa charakteryzuje się indywidualnymi predyspozycjami, które w sposób szczególny należy wziąć pod uwagę, najlepiej jeszcze przed zakupem. W przypadku labradora zwróćmy jednak uwagę na podstawowe kwestie warunkujące jego zdrowie. Karmienie Labrador inaczej, łakomczuch, pies wiecznie głodny, nie najedzony, obżarciuch, łasuch, pasibrzuch, żarłok... itd. itp. Niektóre labradory znane są z tego, że potrafią nawet zwrócić zjedzony pokarm, tylko po to, by zjeść go ponownie. Ich łakomstwo praktycznie nie zna granic. Właściciel laba powinien o tym pamiętać, gdyż uleganie tej słabości psa może szybko doprowadzić do sytuacji, gdzie nasz pupilek uzyska miano grubaska, baryłki, tłuścioszka, spaślaczka, pulpeta... itd. itp. Labrador z nadwagą to prosta droga do różnego rodzaju schorzeń i zaburzeń ogólnej jego kondycji spadek odporności, choroby serca i układu krążenia, ryzyko zachorowania na cukrzycę, choroby układu kostnego. Zwłaszcza w pierwszych miesiącach życia - gdzie organizm szczeniaka jest bardzo wrażliwy na czynniki zewnętrzne - należy przestrzegać zaleceń żywieniowych hodowcy, gdyż popełnione błędy mogą rzutować na całe przyszłe życie psa. Żywienie czworonogów jest najczęściej ignorowanym i bagatelizowanym problemem przez ich właścicieli. Ile razy słyszy się: mój pies zjada wszystko, mojemu nic jeszcze nie zaszkodziło, a mój jest odporny na wszystko co zje i tym podobne bzdury. Owszem pies potrafi zjeść wszystko, tak jak małe dziecko, które wszystko pcha do ust, ale czy to rzeczywiście jest dla niego zdrowe? Czytając fora internetowe można odnieść wrażenie, że ludzie często utożsamiają psie żołądki ze swoimi, nie dostrzegając w nich żadnej różnicy. Co właściciel to opinia, więc kogo słuchać? Przede wszystkim zdrowego rozsądku, nie popadać w skrajności (a tych na internecie można znaleźć tysiące) i obserwować własnego psa. Jeśli Twój labrador posiada piękną i lśniącą sierść, załatwia swoje potrzeby regularnie 2-3 razy dziennie, a jego stolec jest zwarty, bez nie strawionych resztek pokarmu, nie "gazuje", nie ma zatwardzeń, ma czyste oczy, nie ma nieprzyjemnego zapachu z pyska, mieści się w granicach normy wagowej - to najprawdopodobniej jest to optymalne karmienie, jakie wybrałeś(aś). Jeśli natomiast jest inaczej, należy zastanowić się nad zmianą, proporcjami lub rodzajem karmy. Nie można jednak wprowadzać tych zmian w sposób gwałtowny i nagły, gdyż jeszcze bardziej może to spotęgować negatywne objawy. Nie ma gotowej i najlepszej recepty na żywienie, gdyż każdy pies jest inaczej predysponowany i to, co jednemu służy, drugiemu może zaszkodzić. To tak, jakby dla każdego człowieka próbować opracować jeden jadłospis. Są jednak takie składniki, których w żywieniu psa należy unikać: surowe mięso, zwłaszcza wieprzowe może zawierać śmiertelne dla psa wirusy Aujeszky'ego surowe jaja - ryzyko zachorowania na salmonellę podawanie surowych kości lub kości drobiowych - niesie ze sobą ryzyko mechanicznego uszkodzenia psich zębów lub układu pokarmowego; ostre po przegryzieniu kawałki kości drobiowych mogą pokaleczyć błony śluzowe jamy ustnej, jelit i żołądka mleko - dorosły pies bardzo słabo trawi cukier mleczny, wskazane są bardziej produkty z mleka np. twaróg, żółty ser słodycze, zwłaszcza czekolada zawierająca teobrominę czyli alkaloid występujący w nasionach kakaowca, który jest niegroźny dla ludzi czy kotów, lecz wpływa ujemnie na centralny system nerwowy i mięsień sercowy psów; w skrajnych przypadkach może doprowadzić do śmierci zwierzęcia; najniebezpieczniejsza jest czekolada gorzka, gdyż zawiera najwięcej teobrominy ostro przyprawione produkty - wzdęcia, biegunki, wymioty, brak apetytu pożywienie zbyt bogate lub zbyt ubogie w wapń Nienasycony apetyt labradora, zwłaszcza szczenięcia, wciąż zachęca go do poszukiwania i spożywania różnych, znalezionych odpadków grzybów, porzuconych śmieci, odchodów zwierząt, resztek pożywienia, martwych gryzoni, owadów itp., a nawet przedmiotów nie nadających się do spożycia. Nikogo nie trzeba przekonywać, że zachowanie takie może być bardzo niebezpieczne dla jego zdrowia. Należy więc od samego początku oduczać obżarciucha takiego postępowania i za każdym razem reagować, gdy zechce skonsumować jakieś znalezisko. W karmieniu psa pamiętajmy, by sposób, dawkowanie i proporcje składników odżywczych zawsze dobierać adekwatnie do jego wieku i trybu życia. Należy też pamiętać, że w samym pożywieniu psa nie może zabraknąć minerałów i witamin. Większość z nich można znaleźć w zbilansowanych, gotowych karmach. Warto wiedzieć, że:Składniki mineralne: Wapń – kości + suplementy – wpływają na wzrost i budowę kości, przewodnictwo nerwowe Miedź (mięso + suplementy), Kobalt (podroby, owoce morza), Żelazo (mięso, zielone warzywa) – zapobiegają i leczą anemię Magnez – ryby + suplementy – wpływają na budowę i wytrzymałość kości, poprawiają sprawność układu nerwowego Mangan – zboża, owoce + suplementy – wzmacniają strukturę chrząstek i kości Jod – ryby + suplementy – poprawiają funkcjonowanie tarczycy Fosfor – kości + suplementy – lepsze przyswajanie wapnia Potas, sód – sól kuchenna – reguluje ciśnienie międzykomórkowe i przemianę materii Selen – mięso, kukurydza, olej kukurydziany – działanie przeciwnowotworowe, wpływa na wzrok, jakość sierści Cynk – zboża, buraki, podroby – poprawia wygląd sierści i zdolności rozrodcze Chelaty – suplementy – ułatwiają przyswajanie powyższych pierwiastkówWitaminy: Witamina A – wątroba, produkty mleczne, jaja, owoce – poprawia wygląd skóry, sierści, wzmacnia wzrok, pomocne przy schorzeniach oczu, zwiększa odporność na zakażenia Witaminy grupy B – mięso, jaja, drożdże – wpływają na układ nerwowy, stan skóry, zapobiega anemii Witamina C – owoce – profilaktyka zwyrodnienia stawów, jeden z najważniejszych przeciwutleniaczy, stabilizuje układ odpornościowy i immunologiczny Witamina D – tran, ryby – wzmacnia proces budowy kości i wpływa na ich trwałość, zapobiega i łagodzi stany zapalne skóry Witamina E – zboża, oleje – doskonały przeciwutleniacz, poprawia przemianę materii Witamina H (biotyna) – jaja, drożdże, wątroba – wpływa na właściwe funkcjonowanie skóry, sierści Witamina K – mięso – poprawia krzepliwość krwi, uczestniczy w formowaniu tkanki kostnej, posiada właściwości przeciwbakteryjne oraz przeciwgrzybicze, wykazuje również działanie przeciwzapalne i przeciwbólowe Ruch Każdy labrador bez względu na wiek potrzebuje odpowiednio dziennej dawki ruchu. Jednak do ok. 18 miesiąca (zwłaszcza szczeniąt) nie należy zanadto forsować; długimi spacerami, intensywnymi treningami, zabawami, w których labrador podskakuje, gwałtownymi ruchami przy aportowaniu, częstym i długim schodzeniem i wchodzeniem po schodach, maratonami przy rowerze czy biegającym kilometry właścicielu. Wynika to z faktu kształtowania się jeszcze wrażliwej struktury kostnej, gdzie proces ten jest nieproporcjonalny (wolniejszy) do wzrostu masy tkanki mięśniowej. Obciążanie w ten sposób stawów może doprowadzić do różnych urazów, a także, mimo iż jest to przede wszystkim cecha dziedziczna - tzw. dysplazji stawów biodrowych lub łokciowych, charakterystycznych dla rasy labrador retriever. Bezpośrednią przyczyną tego schorzenia jest rozluźnienie struktur (więzadła, torebka) otaczających staw biodrowy. Prowadzi to w efekcie do niedopasowania w stawie i do przemieszczenia głowy kości udowej w stosunku do panewki miednicy. Mamy wówczas do czynienia z nadwichnięciem lub zwichnięciem. Schorzenie to dotyczy zazwyczaj obydwu stawów (80% przypadków). Szacuje się, że o dysplazji w 70% decydują geny, a w 30% środowisko, czyli czynniki zewnętrzne. Jeżeli więc w 30% jesteśmy w stanie uchronić naszego psa przed takimi konsekwencjami, warto podjąć ten trud. O dysplazji można poczytać więcej w literaturze fachowej. Codzienny ruch i zabawa na świeżym powietrzu poprawiają ogólną kondycję psa, co z kolei zapewnia mu właściwy rozwój mięśni i sylwetki oraz mocne wiązanie aparatu więzadłowo - stawowego. Ponadto ruch wpływa na poprawę przemian metabolicznych labradora, zaspokaja naturalną potrzebę rozładowania energii do pracy, a także zawiązuje i podtrzymuje więzi w relacjach człowiek-pies. Pamiętaj, by nie forsować psa na godzinę przed jego posiłkiem i dwie godziny po nim. Szczepienia Każde szczenię bezwzględnie musi otrzymać komplet podstawowych szczepień, a każdy dorosły pies tzw. szczepienia odnawiane. Ich rodzaj, czas i częstotliwość najlepiej określi weterynarz i nie wolno tego lekceważyć. Pierwsze szczepienia szczenię otrzymuje przebywając jeszcze u hodowcy, następne już u nowego właściciela. Średnio ok. 10 dni przed każdym szczepieniem pies powinien być odrobaczony. W książeczce zdrowia pieska powinny znaleźć się odpowiednie adnotacje i wpisy dotyczące tego rodzaju zabiegów. Zapisy te pomagają właścicielowi psa przestrzegać terminów warunkujących odpowiednią ochronę i profilaktykę. Regularnie odnawiane szczepienia zapewnią stałą odporność psa i zminimalizują ryzyko zachorowania na wściekliznę, parwowirozę, wirusowe zapalenie wątroby, nosówkę, leptospirozę, kaszel kenelowy. Dobry weterynarz udzieli szczegółowych informacji na ten temat. Powyższe zabiegi oczywiście zawsze związane są z kosztami, ale o ileż będą one większe, jeśli przez naszą niedbałość pies poważnie zachoruje lub w konsekwencji "zejdzie" z tego świata. Pozostawaj więc w stałym kontakcie ze swoim weterynarzem i przestrzegaj jego zaleceń, a jeśli mu nie ufasz, to po prostu go zmień. Tak czy inaczej lepiej nie leczyć na własną rękę i nie bagatelizować jakichkolwiek objawów chorobowych. Twój pies nie powie Ci, że cierpi, źle się czuje i musi iść do lekarza, albo że jest uczulony na to, czym go karmisz. Jeśli nie jesteś weterynarzem, to nie próbuj nim być dla swojego psa, bo konsekwencje mogą okazać się nieodwracalne. Oszczędzanie na zdrowiu psa nie jest rzeczywistym oszczędzaniem, ale jest zawsze ryzykiem. Nie ryzykuj więc zdrowia i życia oddanego Ci przyjaciela. Profilaktyka Bez względu na porę roku należy systematycznie zabezpieczać psa przed insektami. Labrador należy do psów wyjątkowo towarzyskich i przyjaznych, dlatego nie odpuści sobie możliwości spotkania z drugim psem, kotem czy innym zwierzęciem. Jest to dobra okazja, aby od kompana zabaw przejąć grupkę jego "współmieszkańców". Pchły mogą stanowić poważne zagrożenie nie tylko dla zdrowia psa, ale również człowieka i jego najbliższego otoczenia. Są to pasożyty, których ukąszenia wywołują świąd i pozostawiają na skórze małe, czerwone punkciki. Swędzenie jest wywołane przez ślinę owada, a podrapana skóra staje się miejscem infekcji. Sama pchła ze względu na swą wielkość oraz ruchliwość nie jest łatwa do zauważenia, dlatego lepiej jej przeciwdziałać niż wyszukiwać i leczyć. Wyróżnia się następujące gatunki pcheł: Ctenopcephalides canis - pchła psia; Ctenocephalides Felis - pchła kocia; Pulex irritans - pchła ludzka. Po napiciu się krwi po ok. 48 godzinach, samica pchły składa jaja. Mając optymalne warunki może złożyć ich nawet 40 - 50 dziennie. Czas znoszenia jaj, to okres około 2- 10 dni. W tym czasie każda pchła jest w stanie złożyć nawet 400-500 jaj. Pchła przebywająca na zwierzęciu składa jaja, które następnie odpadają od sierści. Największe ich ilości można znaleźć najczęściej w takich miejscach jak legowisko, fotel, łóżko, dywan. Zainfekowany pies wykazuje niepokój wywołany ukłuciami, często intensywnie się drapie, co w konsekwencji prowadzi do niszczenia okrywy włosowej, wtórnych urazów skóry, a także anemii (gdy pcheł jest bardzo dużo), tasiemczycy Diphyllidium, (zjedzone pchły w wyniku iskania się psa mogą zawierać jaja tasiemca), alergii (alergiczne zapalenie skóry). Chcąc uniknąć tych przykrych doświadczeń należy regularnie w zależności od preparatu, zakrapiać psa właściwymi do tego celu środkami (najlepiej o przedłużonym działaniu), stosować obroże przeciwpchelne lub odpowiednie szampony zabezpieczające przed tymi insektami. Są to w zasadzie wystarczające zbiegi, które dość skutecznie eliminują "sierściuchowych" intruzów. Wczesną wiosną i wczesną jesienią nasz labrador będzie szczególnie narażony na masowo pojawiające się kleszcze. Węsząc po krzakach, buszując w trawie, biegając po lasach i łąkach nie uniknie spotkania z tymi pajęczakami. Zamieszkują one przede wszystkim tereny leśne, podmokłe i porośnięte wysoką trawą. Szczególnie narażone na kontakt z nimi są psy polujące lub w inny sposób pracujące w terenie. Nikogo nie trzeba przekonywać, że ukąszenia przez zarażone kleszcze są szczególnie niebezpieczne i groźne nie tylko dla zwierząt, ale i ludzi. Najbardziej zainfekowane są te, które bytują w Polsce północnej, północno-wschodniej i wschodniej. Zakażone są one wszystkimi chorobotwórczymi czynnikami, a więc babesią, borelią, ehrlichią, od których wzięły swe nazwy babeszjoza, borelioza, ehrlichioza. Wszystkie te i inne choroby mogą doprowadzić do poważnych uszkodzeń organizmu psa, ze śmiercią włącznie. Charakterystyczne objawy wynikające z konsekwencji ugryzienia przez zakażonego kleszcza to: kulawizna wynikająca z zapalenia stawów apatyczność i osowiałość wysoka temperatura i ogólne złe samopoczucie psa bóle mięśniowe lub stawowe brak apetytu problemy z oddawaniem moczu lub krwiomocz biegunka krwawienie z błon śluzowych wymioty Nierozpoznana stosownie wcześnie choroba może doprowadzić do różnego rodzaju powikłań niewydolność oddechowa i krążeniowa, schorzenia neurologiczne, choroby nerek i mięśnia sercowego. Profilaktyka polega na odpowiednio wczesnym zastosowaniu właściwych kropli, aerozoli i obroży. Oferta rynkowa tych środków jest bardzo bogata i należy z niej korzystać. W przypadku labradora uwielbiającego kąpiele wodne i błotne, zastosowanie obroży nie do końca może okazać się skuteczne, ale np. w połączeniu z zakropieniem może przynieść satysfakcjonujące efekty. Po użyciu któregokolwiek ze środków należy uważnie obserwować psa, może bowiem okazać się, że nasze czworonożne stworzenie jest uczulone na któryś z preparatów i zamiast mu pomagać, będzie szkodził. Może się jednak zdarzyć, że pomimo zastosowania wszystkich środków, dopadnie psiaka jakiś krwiopijca. Nie należy wówczas wpadać w panikę, lecz jak najszybciej usunąć go, gdyż czas przenoszenia zarazków do organizmu po ugryzieniu to ok. 12-14 godzin. Jeżeli nigdy wcześniej tego nie robiłeś najlepiej zleć to komuś, kto ma już w tym doświadczenie (np. weterynarz) i od kogo możesz się poduczyć. Nieprawidłowe bowiem usunięcie kleszcza może spowodować przedostanie się zarazków do krwioobiegu psa i wywołać którąś z wyżej przedstawionych chorób. Urazy Labrador to duży, silny i ciężki pies, dlatego jego odporność na ból w wyniku kontuzji czy skaleczeń jest znacznie wyższa niż psów ras mniejszych. Nawet bardzo poważnych ran można w pierwszych chwilach nie dostrzec, gdyż nie będzie on piszczał czy skowytał. Oczywiście nie znaczy to, że nie cierpi, ale powiedzmy - nie robi paniki. Jeśli zauważymy liżącego stale jedno miejsce labka lub nagłe zmiany w jego zachowaniu - apatyczność, niechęć do ruchu, częsty sen itp. istnieje prawdopodobieństwo (wykluczając chorobę), że mógł doznać jakiegoś urazu, zwłaszcza gdy zachowanie takie pojawiło się nagle. Do najczęstszych urazów na liście labradorów znajdują się; skaleczenia i przecięcia opuszków na łapach oraz ich podrażnienia podczas dużych mrozów, zwichnięcia kończyn, obłamania pazurów, uszkodzenia błon międzypalcowych, naderwanie lub zerwanie ścięgien, powbijane ciała obce (np. szkło, drzazgi, kolce, źdźbła zbóż i traw). Należy również wziąć pod uwagę, iż jego przyjazne usposobienie nie zawsze znajduje akceptację i zrozumienie ze strony innych przedstawicieli tego gatunku. Pogryzienia, rany szarpane, zadrapania to kolejne niebezpieczeństwa mogące spotkać Twojego labradora. Mając na uwadze jego temperament musisz być właścicielem rozsądnym i przewidującym. Na miejsce wspólnych spacerów dobieraj takie, które przynajmniej minimalizują możliwość doznania tego typu urazów. Bieganie po polu lub innym grząskim terenie narazi czworonoga na zwichnięcia lub złamania, skwerek czy park blisko ruchliwej ulicy wystawia na ryzyko wypadku, a nieznana nam okolica może narazić go na skaleczenia pozostawionymi puszkami, rozbitym szkłem, metalowym złomem. Miej więc zawsze ze sobą smycz, naucz go posłuszeństwa, by reagował na Twoje komendy słowne, zwłaszcza, gdy niebezpieczeństwo pojawi się nagle: agresja innego psa, pogoń za kotem przez ulicę, zwęszenie ciekawej woni i pójście bez kontroli w jej kierunku. Jeżeli dojdzie do poważnego urazu koniecznie zabezpiecz ranę i udaj się do weterynarza, a jeśli pies ma problemy z poruszaniem, nie bój się wezwać pomoc na miejsce. Zwłaszcza po wypadkach niewłaściwy transport lub przemieszczanie psa może np. pogłębić niewidoczne na pierwszy rzut oka uszkodzenia organów wewnętrznych i doprowadzić w konsekwencji do jeszcze większych powikłań lub śmierci. Oczy i uszy Oczy labradora nie wymagają jakichś specjalnych zabiegów pielęgnacyjnych, jednak tak jak w innych przypadkach należy obserwować psa. Jeżeli zauważymy takie zachowania jak przecieranie oka łapą, przymrużanie oczu lub jakiekolwiek wycieki czy zaczerwienienie śluzówek powiek, należy najpierw je obejrzeć. Może się bowiem zdarzyć, że do oka dostało się ciało obce (np. ziarna traw), które łatwo jest usunąć. Jeśli jednak ta opcja zostanie wykluczona, a stan zapalny nadal się utrzymuje, trzeba udać się na konsultację weterynaryjną. Labradory predysponowane są do takich chorób oczu jak: zaćma czyli zmętnienie soczewki - nie przepuszczanie światła w głąb oka jaskra czyli nieprawidłowe (zbyt duże) ciśnienie w gałkach ocznych - nie leczona może doprowadzić do utraty wzroku psa dysplazja siatkówki - in. tzw. odklejanie się siatkówki oka, również prowadzące do ślepoty postępujący zanik siatkówki schorzenia migotki, zwanej też trzecią powieką - jest to fałd spojówki w przyśrodkowym kąciku oka odpowiedzialny za nawilżanie i oczyszczanie powierzchni rogówki z kurzu i pyłu; zainfekowana pokrywa się czerwonymi grudkami limfatycznymi drażniąc powierzchnię oka i doprowadzając do poważnych uszkodzeń Wszystkie powyższe przypadki wymagają bezwzględnego leczenia pod okiem specjalisty weterynarii. Ciekawostka - szczenię labradora posiada niebieski kolor oczu, który wraz z dorastaniem stopniowo zmienia się w orzechowy lub piwny. Rasy, które charakteryzują się opadającymi uszami narażone są dosyć często na ich infekcje. Wynika to z faktu słabej wentylacji, co sprzyja rozwojowi środowiska bakteryjnego. Jeśli pies potrząsa głową, drapie się po uszach, pojawia się wydzielina i czuć z nich nieprzyjemny zapach, to oznacza, że mógł wdać się stan zapalny i należ podjąć leczenie. Działania profilaktyczne opierają się głównie na okresowym, systematycznym przeglądaniu i przemywaniu uszu przeznaczonymi do tego celu preparatami. Nie wolno przemywać uszu psa pałeczkami kosmetycznymi, a jedynie wilgotnym wacikiem sięgając tylko tak głęboko jak sięgnie palec. Czynnościom tym labrador poddaje się bez oporów. Sierść Sierść labradora jest krótka, prosta, lekko szorstka w dotyku, z dość gęstym i obfitym podszerstkiem, który chroni go przed zimnem i wilgocią. Na co dzień nie wymaga zbyt wielu zbiegów pielęgnacyjnych. Ograniczają się one jedynie do spłukania psa prysznicem (najczęściej wystarczy samo "podwozie") zwłaszcza po spacerach w okresach jesiennych, gdzie kałuże i błoto dominują na drogach i polach. Szorowanie szamponem można zastosować 1-3 razy do roku lub w sytuacjach, gdy nasz "ekstrawertyk" utapla się w czymś mało pachnącym lub wpadnie w coś wyjątkowo brudnego. W innych przypadkach w zupełności wystarczy opłukanie czystą wodą lub wydanie komendy zezwalającej na skok do jeziora. Dzięki temu nie pozbawiamy sierści labradora impregnującej warstwy tłuszczowej, osłabiając tym samym układ odpornościowy. Psy maści czarnej i czekoladowej, prawidłowo żywione i pielęgnowane, powinny mieć sierść lśniącą jak rycerska zbroja. Standardowo labradory dwa razy do roku bardzo intensywnie linieją. Może też występować stałe, ale lekkie linienie, którego przyczyn upatruje się w centralnym ogrzewaniu, sztucznym oświetleniu lub diecie. W naszym klimacie zmiany pór roku wiążą się ze zmianami temperatury i długością dnia. Linienie jest ściśle powiązane z tymi właśnie procesami przyrodniczymi. Występuje ono głównie w okresach późnej wiosny i wczesnej jesieni i trwa ok. 3-5 tygodni. W tym czasie niezbędne jest codzienne szczotkowanie kudłacza gęstym grzebieniem w celu usunięcia martwych już włosów, w przeciwnym razie sierść będziemy odnajdywać dosłownie wszędzie, a jedynym zajęciem naszego laba stanie się drapanie we wszystkich dostępnych mu miejscach. Skrócenie okresu linienia może wspomóc podawanie psu specjalnych preparatów z dodatkiem biotyny, witaminy B lub innych środków stworzonych w tym celu, dostępnych na rynku. Pamiętajmy, że zdrowie to warunek radości psa i jego właściciela. Jacek Dąbrowski - LUSYJA

dieta dla labradora z nadwagą