Nadmierny apetyt na słodycze może mieć rozmaite przyczyny, za szczególnie znaczące uznaje się: źle zbilansowaną, zbyt niskokaloryczną dietę (często ochota na słodkie jest tym silniejsza im bardziej staramy się zmniejszyć dzienną podaż energii), a także nadmierne obciążenie stresem. Są także produkty, które zastąpią niezdrowe słodkości, np. rodzynki, plastry ananasa. Dieta jest bogata w dający uczucie sytości błonnik pokarmowy oraz w chrom, który pomaga zmniejszyć Bo właśnie brak apetytu jest typowym objawem (obok bladej skóry i apatii) niedokrwistości. Wątpliwości rozwieje proste badanie krwi. 5. Alergia lub nietolerancja. Uczulenie na produkty spożywcze może objawiać się tym, że dziecko intuicyjnie odmawia ich jedzenia. Czasem malec w wyniku alergii doświadcza takich dolegliwości jak np. Słodycze typu ciastka, ciasteczka, lody, słodkie sosy, zamieńcie na zdrowe domowe słodkości i wypieki. Pomysły na moje ulubione przekąski znajdziecie TUTAJ a najnowszy i jeden z ulubionych przepisów: TUTAJ 🙂; Wprowadźcie do swojego jadłospisu przyprawy, które zmniejszają łaknienie na słodkie. Warto, więc uwzględnić je w swoim jadłospisie, ale w niewielkiej ilości. Możemy, dodawać do jogurtu, owsianki na przykład: żurawinę suszoną, rodzynki, morele suszone, do smaku cynamon w małych porcjach. Również, jeśli już musimy osłodzić produkt lepszym wyborem będzie miód naturalny aniżeli biały cukier. Intensywniejsze doprawianie przyprawami typu bazylia, majeranek, kolendra, chrzan czy papryka zaostrza apetyt i pobudza procesy trawienne. W aptece dostępne są preparaty dla osób starszych borykających się z utratą apetytu, zawierające witaminy, wyciągi roślinne z anyżu, kopru, mięty i cykorii, które poprawiają trawienie i . Problemy ze zdrowiem, długotrwałe terapie w tym radio i chemioterapia, stałe przyjmowaniem leków, przygotowanie do badań, zabiegów czy operacji, a także stres i depresja to tylko niektóre powody mogące mieć negatywny wpływ na działanie układu pokarmowego. Zmieniony smak, nudności i brak apetytu pojawiają się stosunkowo często. Sprawdź, czy wiesz, jak sobie z nimi radzić. Zmieniony smak, zaburzenia smaku – przyczyny i sposoby leczenia Tym, co sprawia, że mamy ochotę jeść, jest zapach i smak potraw. O zaburzeniach powonienia mówi się rzadko, a to właśnie one są wstępem do zaburzeń smaku i w konsekwencji niechęci do jedzenia. Zaburzenia smaku mogą przyjmować różnoraką formę – chory wyczuwa tylko niektóre smaki, chory nie wyczuwa żadnych smaków lub chory odczuwa zmiany smaku – wszystkie potrawy mają posmak metaliczny lub kwaśny. Do najczęstszych powodów zaburzeń w odczuwaniu smaku należą: radio i chemioterapia, niektóre ze stosowanych leków, skutki uboczne leczenia, choroby neurologiczne, utrata kubków smakowych – występuje zazwyczaj u osób w podeszłym wieku, niedobory witamin i minerałów, zmiany hormonalne spowodowane ciążą, cukrzycą i chorobami tarczycy, infekcje zatok i gardła oraz stan zapalny języka, brak należytej higieny jamy ustnej, używanie protez zębowych. Leczeniem zaburzeń smaku zajmuje się lekarz otolaryngolog. Bada on dokładnie stan jamy ustnej, nosa i gardła. Przeprowadza też szczegółowy wywiad z pacjentem. Leczenie zaburzeń smaku polega bowiem na usunięciu przyczyn dolegliwości. Trzeba jednak wyraźnie zaznaczyć, że jeśli zaburzenia w odczuwaniu smaku są skutkiem przyjmowania leków, usunięcie dolegliwości może być trudne, lub nawet całkiem niemożliwe. Nie można bowiem odstawiać leków przed zakończeniem kuracji. Jeśli osoba będąca w trakcie terapii odczuwa problemy związane z brakiem smaku, powinna o tym powiadomić lekarza prowadzącego. Osoby starsze są w równie trudnej sytuacji, u nich problemy związane z odczuwaniem smaku mają ścisły związek z wiekiem i są nieodwracalne. Zmieniony smak budzi wątpliwości: co robić, by nadal móc cieszyć się jedzeniem? Rozwiązaniem może być przyprawianie potraw dużą ilością ziół. Jest szansa, że taka dawka uderzeniowa pozwoli, choć w minimalnym stopniu, na poprawę komfortu jedzenia. Nudności i wymioty – jak sobie z nimi radzić Nudności to zespół objawów, które potocznie określa się jako „niedobrze mi”. Osoba cierpiąca na nudności odczuwa chęć wymiotowania. Bywa i tak, że nudności faktycznie poprzedzają wymioty, ale nie jest to regułą. Przyczyn nudności najczęściej należy doszukiwać się w chorobach układu pokarmowego – wrzodach żołądka i dwunastnicy, zatruciu pokarmowym, zakażeniu żołądkowo-jelitowym, niedrożności jelit oraz ogólnie bólach brzucha. Jednak warto wiedzieć, że nudności mogą być związane z innymi dolegliwościami, niemającymi nic wspólnego z układem pokarmowym. Ich źródłem mogą być choroby układu naczyniowego (zawał, udar), choroby ośrodkowego układu nerwowego (migrena, choroba lokomocyjna, uraz głowy, krwotok śródczaszkowy), choroby metaboliczne i endokrynologiczne (choroby tarczycy, kwasica ketonowa, cukrzyca, mocznica). Przyczyną nudności mogą być także przyjmowane leki, radio i chemioterapia, przebyta operacja (między innymi efekt uboczny narkozy) oraz ciąża. Leczenie nudności nie będzie skuteczne, dopóki nie zostanie ustalona ich przyczyna. Nudności często są pierwszym objawem choroby i nie powinno się ich bagatelizować. Co więcej, często powracające nudności i wymioty oraz związana z tymi objawami niechęć do przyjmowania posiłków jest bardzo niebezpieczna, szczególnie gdy mówimy o osobach, dla których prawidłowe żywienie jest bardzo istotnym elementem terapii czy codziennego funkcjonowania. W tej grupie znajdują się osoby leczone onkologicznie, po przebyciu poważnych zabiegów/operacji, osoby starsze, osoby z chorobami jelit, dzieci oraz kobiety w ciąży. Mdłości czy chęć zwymiotowania nie biorą się znikąd (wyjątkiem może być choroba lokomocyjna, tu wiemy, że po zakończeniu podróży wszystko wróci do normy), dlatego, zanim sięgniemy po specyfiki zwalczające nudności, warto zastanowić się, czy nie mamy do czynienia z czymś poważniejszym niż zwykła niestrawność. Przy nudnościach utrzymujących się bez wyraźnego powodu dłużej niż kilka dni, warto udać się do lekarza pierwszego kontaktu. Wśród domowych sposobów na mdłości i nudności wymienia się między innymi: picie wody, najlepiej często nieduże ilości, zwiększenie liczby posiłków i jednoczesne zmniejszenie porcji, by nie obciążać organizmu, spożywanie posiłków w dobrze wentylowanym, czy wietrzonym pomieszczeniu (intensywne zapachy, w tym spożywanego posiłku, mogą potęgować odruch wymiotny), dietę lekkostrawną, wykluczająca ostre czy intensywnie pachnące produkty, żucie migdałów, napar z imbiru lub imbir w dowolnej innej formie, także świeży. Nudności, które kończą się wymiotami, mogą doprowadzić do odwodnienia oraz osłabienia organizmu. Dlatego tak ważne jest stałe uzupełnianie płynów, witamin, minerałów oraz składników odżywczych. Istotne może okazać się stosowanie doustnych płynów nawadniających tzw. elektrolitów oraz wzmacniających odżywek medycznych typu Fresubin Energy DRINK. Przy uciążliwych i przedłużających się problemach należy rozważyć kontakt z lekarzem. Brak apetytu – przyczyny i sposoby na poprawę łaknienia Apetyt jest naturalną reakcją organizmu, która nie tylko sygnalizuje głód, ale także zapotrzebowanie na konkretne składniki pokarmowe. Nie bez powodu zdarza się, że mamy ochotę na konkretne danie – mięsne, warzywne lub mączne. Organizm w ten sposób daje nam znać, jakich mikro i makroelementów mu brakuje. Podobnie jest z odczuwaniem pragnienia. Długotrwałe zaburzenia lub brak apetytu mogą skutkować niedożywieniem i wynikającymi z tego faktu poważnymi powikłaniami zdrowotnymi. Brak apetytu często wiąże się z innymi, poważniejszymi schorzeniami. Należą do nich między innymi: nowotwory, alergie, cukrzyca, niewydolność krążenia, choroby tarczycy, infekcje w tym nawracające infekcje górnych i dolnych dróg oddechowych, stany zapalne stawów, obecność pasożytów, choroby układu pokarmowego, długotrwały stres i depresja. Brak apetytu może być także skutkiem zaburzeń smaku związanego z przyjmowaniem leków, złych nawyków żywieniowych, zwłaszcza u dzieci (nadmiar słodyczy w diecie). Jego przyczyn można upatrywać także w źle skomponowanej diecie lub w konieczności jedzenia potraw, które nam nie smakują (np. w przypadku żywienia zbiorowego). Apetyt można pobudzić na kilka sposobów. Przede wszystkim unikając nadmiaru cukru w diecie lub czasowo stale go eliminując. Pomocne mogą być także napary z ziół: korzenia goryczki, cykorii i mniszka, oraz z ziela krwawnika, bylicy i drapacza. Warto zadbać, by potrawy były nie tylko smaczne, ale także cieszące oko. Nie bez powodu małym dzieciom robi się śmieszne kanapki lub obrazki z banalnych potraw. Pobudzeniu apetytu sprzyja także niepodjadanie między posiłkami, unikanie pustych kalorii oraz ruch na świeżym powietrzu. Gdy te metody nie przynoszą pożądanych efektów, a problem pogłębia się lub przedłuża, należy sięgnąć po zbilansowane diety doustne. Dla dzieci szczególnie polecane jest stosowanie Frebini DRINK – doustnej diety, która w 1 butelce dostarcza wszystkich składników odżywczych, witamin i minerałów niezbędnych do prawidłowego rozwoju i wzrostu dziecka. Frebini DRINK wzbogacony jest dodatkowo w taurynę, karnitynę i inozytol dla wsparcia rozwoju umysłowego dziecka. Dostępny w chętnie wybieranych przez dzieci smakach: truskawki, banana lub czekolady. W przypadku dorosłych warto sięgnąć po doustną dietę Fresubin Energy DRINK, który będzie optymalnym źródłem składników odżywczych oraz energii, dostarczy również wszystkich niezbędnych witamin, makro i mikroelementów, aby nie dopuścić do rozwoju niedoborów. Gdy brak apetytu i związane z nim ograniczone przyjmowanie posiłków towarzyszy poważnym jednostkom chorobowym, należy sięgnąć po bardziej specjalistyczne diety: Supportan DRINK dla osób w okresie leczenia onkologicznego, Diben DRINK dla osób z cukrzycą, Fresubin Protein DRINK dla osób po zabiegach i operacjach, Fresubin Renal dla osób z chorobami nerek. Długotrwałe lub nawracające zaburzenia apetytu, nudności, wymioty czy ograniczone spożywanie posiłków mogą prowadzić do poważnych konsekwencji i nie można ich bagatelizować. Jeśli nie potrafimy poradzić sobie z nimi sami, warto skonsultować się z dietetykiem, lub w przypadku osób poddanych leczeniu czy kobiet w ciąży, z lekarzem prowadzącym. Serwis ma z założenia charakter wyłącznie informacyjno-edukacyjny. Zamieszczone tu materiały w żadnej mierze nie zastępują profesjonalnej porady medycznej. Przed zastosowaniem się do treści medycznych znajdujących się w serwisie należy skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Osoby w starszym wieku narażone są na różnego rodzaju niedogodności wynikające ze zmian fizjologicznych zachodzących wraz z wiekiem. Konsekwencją spowolnienia metabolizmu i osłabienia zmysłu smaku jest dość powszechnie występujący u seniorów brak apetytu. W jaki sposób zaradzić zaburzeniom łaknienia u osób starszych? Jak chronić je przed niebezpiecznym dla zdrowia stanem niedożywienia? Z czego może wynikać brak apetytu u osób starszych? Brak apetytu u starszych osób i wynikający z niego spadek masy ciała, niedożywienie oraz ogólne pogorszenie stanu zdrowia nazywane jest anoreksją wieku podeszłego. Szacuje się, że nawet 20-25% Europejczyków powyżej 65. roku życia mierzy się z tym problemem. Zwiększone ryzyko wystąpienia braku apetytu notuje się u seniorów mieszkających samotnie, hospitalizowanych i przebywających w domach opieki. Etiologia anoreksji wieku starczego jest złożona, wyróżnia się przyczyny o podłożu fizjologicznym, patologicznym i środowiskowym. Do czynników fizjologicznych zalicza się zmiany towarzyszące procesowi starzenia się organizmu, tj. spowolnienie metabolizmu, wynikające z tego zmniejszenie zapotrzebowania na energię i zmniejszenie odczuwania głodu, zmniejszenie wydzielania hormonów regulujących łaknienie, opóźnione opróżnianie żołądka, powodujące szybsze uzyskanie uczucia sytości. Całkiem naturalne jest to, że organizm osoby starszej jest w słabszej ogólnej formie psychofizycznej, a to nie sprzyja wielkiemu apetytowi. Co więcej, zmysły seniora nie są tak wyostrzone – osłabieniu ulega węch i smak, więc jeśli posiłki są mdłe, pachną i wyglądają nijako, nie zachęcają osoby starszej do jedzenia, nawet jeśli wcześniej te same potrawy powodowały u niej przysłowiowy „ślinotok”. U seniorów występuje również dodatkowy problem związany z utrudnionym gryzieniem (braki w uzębieniu, źle dopasowana proteza), co eliminuje wiele produktów z ich diety. Nie tylko fizjologiczne zmiany zachodzące w organizmie wraz z wiekiem wpływają na brak apetytu u seniorów. Istotne są również przyczyny o podłożu patologicznym – przewlekłe choroby, np. choroby wątroby, trzustki, żołądka i jelit, niewydolność nerek, choroba wieńcowa, nowotwory, demencja. Czynnikiem mającym wpływ na chęć do jedzenia są niektóre leki – częstym skutkiem ubocznym stosowania substancji leczniczych jest utrata smaku, która odbiera przyjemność z jedzonych posiłków. Do braku apetytu u seniora mogą również prowadzić złe nawyki żywieniowe. Jedzenie ciężkostrawnych potraw przed snem, nadmierna ilość przetworzonej żywności i słodyczy może powodować występowanie dolegliwości ze strony układu żołądkowo-jelitowego – zgagi, wrzodów, bólu brzucha, wzdęć i zaparć. Ze względu na rewolucje żołądkowe niechęć do jedzenia rośnie, tym samym pogłębia problem. Nie można również bagatelizować przyczyn środowiskowych związanych np. z samotnością, niepełnosprawnością, niskim statusem ekonomicznym, trudnościami z zaakceptowaniem zmian fizjologicznych. Mają one ogromny wpływ na stan psychiczny i często prowadzą do rozwoju depresji wieku starszego, która może manifestować się utratą apetytu. Jak zachęcić seniora do regularnego jedzenia posiłków? Rodzina i opiekunowie osób starszych powinni być wyczuleni na sytuację, gdy seniorzy jedzą coraz mniej lub odmawiają niektórych posiłków. Brak apetytu i nudności towarzyszące jedzeniu są sygnałem, którego nie można zignorować! Jak najszybciej trzeba zacząć działać, określając przyczynę tych objawów. Jeśli są jakiekolwiek podejrzenia, że zaburzenia łaknienia występują jako niepożądane działanie stosowanych leków lub w wyniku choroby, należy umówić seniora na wizytę u specjalisty. Lekarz na podstawie wywiadu, a także dodatkowych badań zdiagnozuje problem i pomoże go rozwiązać, np. zapisując odpowiednie leki lub zmieniając dotychczasową farmakoterapię. Pierwszym krokiem w walce z brakiem apetytu u seniora, powinny być zmiany dotyczące przygotowywania i podawania posiłków. Przede wszystkim trzeba zadbać o ich regularność i różnorodność. Warto zacząć od ustalenia stałych pór posiłków i zwiększenia ich częstotliwości (5-6 posiłków dziennie co 2-3 godziny), przy równoczesnym zmniejszeniu jednorazowych porcji. Duże znaczenie ma różnorodność posiłków i potraw, a także ich wygląd i smak. Ważne, aby dania były dobrze zbilansowane pod kątem wartości energetycznej (około 2100-2300kcal na dobę) i odżywczej. Muszą też być atrakcyjne dla seniora pod względem smakowym, do doprawiania zaleca się używać ziół i przypraw, które zwiększają apetyt (bazylia, papryka ostra, kminek, tymianek, majeranek, liść laurowy). Trzeba także uwzględnić to, że osoba starsza może mieć problem z gryzieniem, dlatego lepiej unikać np. twardych warzyw i orzechów. Nie mniej ważna jest atmosfera podczas posiłku, jeśli jest taka możliwość dobrze, aby posiłki były jedzone wspólnie – powoli i bez popędzania. Dieta seniora zasadniczo nie podlega żadnym specjalnym wymaganiom żywieniowym (o ile nie ma on chorób przewlekłych, np. cukrzycy). Obowiązują ogólne zasady zdrowej i dobrze zbilansowanej diety. Jej podstawą powinna być nieprzetworzona, zdrowa żywność – produkty pełnoziarniste, warzywa i owoce, tłuszcz pochodzenia roślinnego, nabiał, ponadto rośliny strączkowe, ryby, jajka, drób. Ograniczyć trzeba słodycze, produkty z białej mąki, ziemniaki, biały ryż, czerwone mięso. Przygotowywane posiłki muszą być lekkostrawne, należy zrezygnować ze smażenia na rzecz gotowania i pieczenia. Należy też pamiętać, że brak apetytu to nie jedyny problem osób starszych, bardzo często odczuwają one także słabsze pragnienie, co może prowadzić do odwodnienia. Dlatego też trzeba zapewnić seniorowi odpowiednią podaż płynów! W jaki jeszcze sposób można pobudzić łaknienie? Co na apetyt u seniora? Dobrze na apetyt zadziała odrobina aktywności fizycznej. Niestety większość starszych osób prowadzi osiadły tryb życia i niemal całkowicie rezygnuje z jakichkolwiek form aktywności. Jeśli tylko stan zdrowia seniora na to pozwala, warto mobilizować go do ćwiczeń. Wysiłek fizyczny (np. spacery, nordic walking czy też wodny aerobik) to świetny sposób na zwiększenie apetytu i na poprawę ogólnego samopoczucia. Jeśli uatrakcyjnienie potraw nie wystarcza i osoba starsza nadal niechętnie zjada swoje posiłki, można sięgnąć po specjalne suplementy diety i mieszanki ziołowe, które pobudzają apetyt oraz wspomagają prawidłowe funkcjonowanie układu pokarmowego i wspierają procesy trawienne. Co na brak apetytu u seniora zadziała najlepiej? Świetnie sprawdzą się ziołowe ekstrakty i napary, np. z miętą pieprzową, koprem włoskim, cykorią, anyżem, mniszkiem. W aptekach dostępne są gotowe mieszanki do zaparzania, a także krople i syropy. Warto jednak skonsultować z lekarzem lub farmaceutą chęć zastosowania preparatu na apetyt, zwłaszcza gdy senior jest przewlekle chory lub przyjmuje leki. Czym warto wzbogacić dietę osoby starszej? Pomocna przy braku apetytu u seniora może okazać się żywność specjalnego przeznaczenia medycznego. W porozumieniu z lekarzem można wprowadzić do diety osoby starszej specjalne preparaty żywieniowe w postaci płynnych, wysokokalorycznych posiłków. Napoje typu nutridrink pozwalają w skoncentrowanej formie dostarczyć do organizmu niezbędne składniki odżywcze: tłuszcze – kwasy tłuszczowe, węglowodany, białko, pełen zestaw witamin i minerałów. Oferta nutridrinków jest szeroka, warte podkreślenia jest, że preparaty dostępne są w różnych smakach, czekoladowym, waniliowym lub owocowym. U niektórych osób może być wskazane wprowadzenie dodatkowej suplementacji. Oprócz wcześniej wymienionych przyczyn na brak apetytu może wpływać niedobór witamin i minerałów. Należy w szczególności zadbać o podaż takich składników jak: cynk, witamina A, witaminy z grupy B. Przy utracie apetytu pomocna będzie także witamina C, witamina E, witamina B (szczególnie witamina B12), a także kwas foliowy, który wpływa na pobudzenie apetytu i stymulowanie wydzielania kwasu solnego w żołądku. Kiedy brak apetytu u seniora powinien być powodem do niepokoju? Dobrze zbilansowana dieta jest podstawą utrzymania prawidłowego funkcjonowania organizmu. Jest źródłem niezbędnych składników odżywczych, minerałów, witamin, antyoksydantów. Przewlekły brak apetytu u seniora może prowadzić do poważnych niedoborów tych składników, a w konsekwencji do upośledzenia pracy układu nerwowego, anemii, zaburzeń rytmu serca, osteoporozy. W wyniku anoreksji wieku podeszłego dochodzi do spadku wagi i utraty masy mięśniowej (sarkopenia), a także do rozwoju tzw. zespołu słabości. Niedożywienie u seniora osłabia odporność i zwiększa jego podatność na infekcje, w skrajnych przypadkach wyniszczenie może doprowadzić nawet do śmierci. Brak apetytu u seniorów jest bardzo częsty, zaś jego konsekwencje poważne. Niestety są to problemy często ignorowane, a przecież wcześniej czy później mogą one dopaść każdego. Dlatego ważne jest propagowanie wiedzy dotyczącej potencjalnych dolegliwości wieku starszego, aby móc im zapobiegać lub opóźniać ich wystąpienie. Autor: Ewa Krulicka Brak apetytu towarzyszy bardzo wielu chorobom: od przeziębienia po poważne schorzenia, takie jak choroba nowotworowa. Często jego przyczyną są zaburzenia odczuwania smaku oraz stres związany z samą chorobą. Jeśli utrata łaknienia przedłuża się, może pojawić się spadek masy ciała i osłabienie, a w skrajnych sytuacjach nawet wyniszczenie organizmu. Pobudzone łaknienie jest sygnałem organizmu, że potrzebuje nowej dawki energii w postaci pożywienia. Ten mechanizm jest regulowany poprzez ośrodek głodu i sytości zlokalizowany w centralnym układzie nerwowym, w okolicy podwzgórza. U zdrowej osoby apetyt może być stymulowany przez wrażenia wzrokowe, węchowe lub smakowe, a hamowany przez odczucie sytości. Natomiast u chorych, brak apetytu może być wynikiem toczącej się choroby lub czynników zewnętrznych (np. stosowania niektórych leków). Spis treści: Przyczyny braku apetytu Skutki braku apetytu Odżywianie przy braku apetytu Bibliografia Przyczyny braku apetytu Istnieje wiele przyczyn braku łaknienia. Nadmiar stresu psychicznego spowodowany szybkim tempem życia jest jednym z głównych powodów utraty apetytu u osób zdrowych. Apatia, której przyczyną są zazwyczaj: długotrwałe przemęczenie, silny stres, depresja, ale również zły stan zdrowia, powoduje niechęć do spożywania posiłków. U chorych brak łaknienia bardzo często spowodowany jest zaburzeniami odczuwania smaku oraz zapachu, które zazwyczaj występują podczas stanów zapalnych górnych dróg oddechowych (gardło, krtań, zatoki) oraz infekcji, którym towarzyszą gorączka, biegunka lub wymioty. Przyczyną utraty apetytu mogą być również: niedobór kwasów żołądkowych, zapalenie błony śluzowej żołądka oraz trzustki. Ponadto niektóre leki oraz sposób leczenia (radio- lub chemioterapia), a także nadużywanie nikotyny i alkoholu osłabiają apetyt. Skutki braku apetytu Długotrwały brak łaknienia prowadzi do zmniejszenia zjadanych porcji lub omijania posiłków. Ograniczenie spożycia pokarmów skutkuje niedoborami makroskładników oraz wielu witamin i minerałów, co może zaburzać prawidłowe funkcjonowanie organizmu. Jeżeli na skutek braku łaknienia w diecie jest zbyt mało białka i energii, może dochodzić do spadku masy ciała. Jest to charakterystyczny (ale nie jedyny) objaw złego stanu odżywienia organizmu. Postępujące niedożywienie może prowadzić do wyniszczenia organizmu, które znacznie pogarsza jakość życia pacjenta. Jak więc należy karmić chorego, który nie ma apetytu? Odżywianie przy braku apetytu Odpowiedni sposób komponowania posiłków może pozytywnie wpłynąć na apetyt. Bez odpowiedniego sposobu żywienia proces powrotu do zdrowia może być opóźniony lub nawet niemożliwy. Dlatego, sprawując opiekę nad chorym uskarżającym się na brak łaknienia, należy tak komponować posiłki, aby chory spożywał dania jak najbardziej wartościowe. Osoby cierpiące na brak łaknienia powinny jeść co najmniej 5 razy dziennie, ale posiłki o małych objętościach. Dania muszą być różnorodne pod względem smaku, koloru oraz atrakcyjnie podane. Potrawy powinny być odpowiednie przyprawione. Dodatek aromatycznych ziół (bazylia, oregano, majeranek, kminek) zaostrza apetyt oraz przyspiesza proces trawienia, dzięki temu chory je więcej. Należy pamiętać, że kwaśny smak wzmaga apetyt, a słodki go zmniejsza. Osoby z brakiem łaknienia nie powinny spożywać potraw smażonych i ciężkostrawnych, ponieważ szybko sycą i długo zalegają w żołądku. Dlatego wskazane jest komponowanie potraw gotowanych na parze lub w folii, z chudego mięsa (indyk, kurczak, cielęcina, królik), warzyw i owoców. Dodatek sosu do dań mięsnych również pobudza apetyt. Przy braku apetytu każdy posiłek powinien dostarczyć jak najwięcej składników odżywczych oraz kalorii w jak najmniejszej objętości. Dlatego powinno się wzbogacać potrawy, dodając do nich oliwę z oliwek, masło lub śmietanę, natomiast do kawy i herbaty – słodką śmietankę lub pełnotłuste mleko. Należy ograniczyć spożywanie słodyczy, ponieważ zawierają mało składników odżywczych, a szybko sycą i zmniejszają apetyt. Przed posiłkiem nie jest wskazane przyjmowanie płynów, aby nie wypełniać żołądka, gdyż wtedy szybciej uzyska się uczucie sytości. Nie bez znaczenia są również atmosfera oraz sposób spożywania posiłku. Nie należy się spieszyć oraz denerwować, nie powinno się również zmuszać chorego do jedzenia. Pomieszczenie, w którym się je, powinno być dobrze wywietrzone, ponieważ czasem nadmiar aromatów potraw zniechęca do jedzenia lub nawet może powodować mdłości. Niewielki wysiłek fizyczny w postaci spacerów na świeżym powietrzu jest wskazany szczególnie przed posiłkiem – zaostrza apetyt oraz pobudza perystaltykę jelit. Jeżeli pomimo wysiłku, u chorego następuje spadek wagi ciała, należy uzupełniać jego dietę gotowymi preparatami odżywczymi Nutridrink, które w małej objętości zawierają dużo energii i białka oraz wszystkie niezbędne składniki odżywcze. Zaleca się spożywanie ich powoli, pomiędzy posiłkami lub po posiłku. Można stosować preparaty także jako dodatek do innych potraw, w ten sposób zwiększając ich kaloryczność oraz wartość odżywczą. W jaki sposób można wpłynąć pozytywnie na apetyt osób przewlekle chorych? W wyniku toczącej się w organizmie choroby oraz zażywania leków chory często cierpi na brak apetytu lub inne problemy które wpływają negatywnie na ilości spożywanego pożywienia. W żadnym wypadku nie wolno na siłę zmuszać chorego, aby spożywał posiłki, ponieważ jedzenie będzie dla niego dodatkowym źródłem stresu. Chory powinien spożywać w ciągu dnia 5-6 posiłków dziennie w regularnych odstępach czasu (co 3-4 godziny). Ważne jest, aby potrawy były kolorowe oraz posiadały wyrazisty smak i zapach. Dlatego należy stosować przyprawy ziołowe (pietruszka, koperek, oregano, bazylia, lubczyk), które również poprawiają procesy trawienia. Aby nie dopuścić do pogorszenia stanu odżywienia chorego, które często prowadzi do zaostrzenia choroby, warto do diety wprowadzić Nutridrink. Jest to wysokoenergetyczny preparat odżywczy w płynnej postaci. Jego skoncentrowana forma sprawia, w małej objętości preparatu chory otrzymuje odpowiednią porcję energii oraz komplet niezbędnych składników odżywczych. Produkt może również w razie potrzeby zastąpić jeden z posiłków. Bibliografia Kłęk S. et al., Leczenie żywieniowe w neurologii — stanowisko interdyscyplinarnej grupy ekspertów. Polski Przegląd Neurologiczny, 2017, tom 13, nr 3. Jarosz M., Białkowska M.: Praktyczny podręcznik dietetyki. Instytut Żywności i Żywienia, 2010. Jarosz M. (red.): Żywność żywienie w prewencji i leczeniu. Instytut Żywności i Żywienia, 2017Autor: Redakcja “Opieki nad chorym” Namawiasz swojego malucha do zjedzenia obiadu, a „łyżeczka za mamę i za tatę” już nie działa? A może Twój nastolatek nie chce jeść? Wiedz, że brak apetytu u dziecka może mieć wiele przyczyn. Małe zainteresowanie jedzeniem nie jest od razu powodem do niepokoju, natomiast jeśli pojawiają się inne objawy, a brak apetytu u dziecka trwa dłużej niż kilka dni, to warto pobudzić swoją rodzicielską apetytu u dziecka a inne niepokojące objawyPrzedłużający się brak apetytu i związana z nim niekompletna dieta,naraża dziecko na nieprawidłowy rozwój płciowy, problemy z koncentracją i większą zapadalność na które mogą towarzyszyć utracie apetytu to:brak przyrostu masy ciała i zahamowanie wzrostu dziecka,zmiany w wyglądzie: bladość skóry, szybkie męczenie się,zmiany w zachowaniu dziecka: apatyczność, ciągła senność lub odwrotnie – drażliwość i zły nastrój,skarżenie się na bóle brzucha, biegunki, zaparcia lub wzdęcia,objawy infekcji: gorączka, kaszel i objawy, w połączeniu z brakiem apetytu u dziecka, mogą mieć związek z pojawieniem się różnych schorzeń. Wtedy warto udać się z dzieckiem do pediatry, by znaleźć przyczynę zaburzeń apetytu u dziecka – przyczyny związane z codziennym stylem życiaCo może wpłynąć na brak apetytu u dziecka? Oto kilka Zbyt duża ilość słodkich przekąsekDzieci często między posiłkami proszą rodziców o czekoladę, chipsy, batoniki czy lizaki. Mówi się, że jeśli maluch choć raz spróbuje łakoci, to już zawsze będzie chciał je jeść. Gdy dziecko między posiłkami zjada mnóstwo przekąsek, to brakuje mu apetytu na podstawowe nawyki żywieniowe swojego malucha! Pozwalaj na słodkości tylko raz w tygodniu lub zastąp je smacznymi owocami. Nie tylko unormujesz w ten sposób harmonogram posiłków, ale odbędzie to także z korzyścią dla Upodobania kulinarneCzy zauważyłeś, że Twoje dziecko zjada tylko określone potrawy, a za innymi nie przepada? Taka dieta może wydawać się niezrównoważona, ale w dłuższym czasie wyrównuje się. Jeśli jednego dnia dziecko zjada tylko owoce, a innego płatki na mleku, to w ciągu tygodnia przyjmuje wszystko, co jest mu potrzebne do prawidłowego zmuszaj dziecka do zjadania tego, co wydaje Ci się konieczne. Grozi to stresem i uczuciem presji, które tylko pogłębią niechęć do jedzenia i spowodują jeszcze większe problemy z utrzymaniem prawidłowej Mało ruchuGdy dziecko zaczyna chodzić i poznawać świat, nie jest w stanie usiedzieć w miejscu i spokojnie zjeść, bo ciągle interesuje je coś innego. Aby w tym celu pobudzić apetyt malucha, zadbaj o ruch. Aktywność na świeżym powietrzu zwiększa zapotrzebowanie organizmu na Zaparcia nawykoweDziecko z przyczyn lękowych może przestać regularnie się wypróżniać. Jest co najmniej kilka powodów: ponaglanie, zimna deska klozetowa lub ból towarzyszący wypróżnianiu. Z tego powodu maluch może stracić apetyt. Jeśli chcemy go przywrócić, to trzeba zadbać o regularne oddawanie Konfliktowa sytuacja w domuSrogie zmuszanie dziecka do jedzenia, krzyki czy kłótnie w domu nasilają zaburzenia łaknienia. Chęć zwrócenia na siebie uwagi lub zazdrość o rodzeństwo także mogą nasilać brak apetytu. Należy zadbać o odpowiednią atmosferę towarzyszącą spożywaniu posiłków, by maluch czuł się apetytu u dziecka – przyczyny wynikające z choróbNiechęć do jedzenia może być także spowodowana toczącą się w ciele Twojego dziecka Alergia pokarmowaCzęsto bywa tak, że niedojrzały układ pokarmowy Twojego dziecka nie jest jeszcze w pełni przygotowany do zetknięcia się ze wszystkimi składnikami pożywienia. Brak apetytu może wynikać z faktu, że dziecko jest uczulone na jakiś składnik pokarmowy, np. białko jaja kurzego, krowie mleko czy alergenu pokarmowego może zająć trochę czasu i wymagać specjalistycznych badań, natomiast w ogromny sposób poprawi komfort życia Zespół złego wchłanianiaBrak apetytu u dziecka może być objawem zespołu złego wchłaniania. Nie myl tego schorzenia z alergią pokarmową! Zaliczamy do niego nietolerancję glutenu. Wiąże się z tym, że nawet przy spożywaniu kompletnych posiłków składniki pokarmowe są w dużym stopniu wydalane. Pojawiają się wtedy dolegliwości w postaci bólów brzucha, wzdęć, biegunek i nieprzyjemnie pachnących stolców. 3. InfekcjaJeśli Twojemu dziecku nagle brakuje apetytu, może dopadła go infekcja! Każde przeziębione dziecko jest senne, osłabione i przez kilka dni odmawia jedzenia posiłków. Teorii na ten temat jest wiele – naukowcy twierdzą, że dzięki temu organizm w chorobie nie traci energii na PasożytyOwsiki i lamblie są wśród dzieci stosunkowo powszechne. Wiąże się to najczęściej z niedostateczną higieną malucha, który często wkłada zabawki do buzi, rzadko myje ręce i zjada nieumyte owoce. Oprócz braku apetytu u dziecka mogą pojawić się objawy w postaci dolegliwości brzusznych, dużej drażliwości i stanów Inne chorobyBrak apetytu może wiązać się też z takimi chorobami jak anemia, infekcje układu moczowego czy schorzenia tarczycy. Ich diagnostyka opiera się o specjalistyczne badania krwi i moczu, które zleca oznacza brak apetytu u nastolatków?Irmina Turek opowiada, jakie mogą być przyczyny braku apetytu u nastolatków. „Przyczyn braku apetytu u nastolatka może być wiele. Mogą wiązać się nie tylko ze stresem czy młodzieńczym buntem. Brak apetytu może wskazywać na różnego rodzaju choroby gastrologiczne, endokrynologiczne czy informacją podczas próby ustalenia, jaka jest przyczyna spadku apetytu u dziecka, są objawy towarzyszące nastolatek czuje się dobrze poza tym, że unika jedzenia?Czy też występują inne objawy, takie jak nudności, wymioty, bóle brzucha, które pojawiają się po jedzeniu lub gorączka?Jeśli brak apetytu u nastolatka będzie łączył się z gorączką, zmęczeniem czy dreszczami, może to wskazywać na infekcję, co wymaga konsultacji z lekarzem i terapii infekcji. A gdy unikaniu jedzenia towarzyszą objawy gastryczne i stan ten się przedłuża, warto sprawdzić układ pokarmowym, bo brak apetytu może być skutkiem choroby pokarmowej. Przy diagnostyce bierze się również zaburzenia apetytu u nastolatków często wiąże się ze stresem. Może on bezpośrednio zmniejszać łaknienie lub powodować zaburzenia ze strony układu pokarmowego, co przekłada się na brak apetytu. Stres może nawet doprowadzić do choroby wrzodowej. Jeśli jest bezpiśrednią przyczyną, a sytuacja się przedłuża lub epizody niejedzenia występują często, warto zasięgnąć rady psychiatry lub zwrócić się o pomoc do psychologa. W wielu przypadkach rozmowa przeprowadzona przez profesjonalistę pomoże wyrobić młodemu człowiekowi inne, zdrowsze sposoby radzenia sobie z nadmiernym brak apetytu to przejściowy stan i nie wymaga dodatkowych konsultacji. Jeśli jednak na skutek tego, że nastolatek nie chce jeść, dochodzi do spadku masy ciała większego niż 5%, należy dokładniej zbadać przyczyny niejedzenia”.Zaburzenia łaknienia u nastolatkówIrmina Turek porusza ważny temat zaburzeń łaknienia, który występuje u nastolatków. „Jeszcze nie tak dawno temat żywienia nastolatków był rzadko poruszany. Istniało wiele opracowań odpowiedniego żywienia małych dzieci, aby zapewnić im optymalny rozwój i dobry start. Temat nastolatków pozostawał na dalszym planie. Obecnie przykłada się do niego coraz większą wagę. W okresie dorastania organizm w dalszym ciągu się kształtuje i tak jak u mniejszych dzieci potrzebuje zbilansowanej diety, aby prawidłowo się dzieci w okresie dorastania narażone są na bardzo dużo stresów i napięć oraz wpływów środowiska zewnętrznego, które mogą niekorzystnie wpływać na ich dietę i zwyczaje żywieniowe. Optymalne odżywienie odgrywa kluczową rolę zarówno w rozwoju fizycznym, jak i psychicznym dorastających organizmów. Bardzo często zaburzenia diety u nastolatków prowadzą do powstawania problemów skórnych (tak często krępujących i wstydliwych dla młodych), zaburzeń masy ciała i chodzi o zalecenia dietetyczne dla nastolatków, to podstawowe zasady są bardzo proste. Najlepiej sprawdza się spożywanie posiłków w regularnych odstępach czasu w ciągu dnia (około 5 posiłków). Należy wypijać min. 1,5 litra wody dziennie. Kiedy nastolatek ćwiczy, wody należy wypijać więcej. Warto położyć duży nacisk na spożywanie warzyw i owoców oraz w miarę możliwości zastępować nimi niezdrowe przypadku niejadków przygotowanie i wplecenie w dietę dużą liczbę warzyw i owoców stanowi nie lada wyzwanie, ale i temat, w którym można naprawdę puścić wodze fantazji. Na co dzień najlepiej stawiać na proste produkty i samemu komponować dania tak, aby jak najbardziej unikać żywności przetworzonej”.Dieta nastolatka a wzrost i rozwójIrmina Turek pisze o tym, jak powinna wyglądać zdrowa dieta nastolatka.„W okresie nastoletnim dzieci gwałtownie rosną. Wtedy dochodzi do szybkiego budowania i wydłużania kości. Najczęstszą przyczyną zaburzenia procesów rośnięcia u nastolatków na świecie jest niedożywienie. W niektórych rejonach wynika ono z ubóstwa, w innych z narzucanych sobie nadmiernych restytucji kalorycznych i ilość składników odżywczych jest niezbędna dla prawidłowego rozwoju i wzrostu. Sposób odżywiania, oprócz dostarczania budulca np. do powiększania tkanki kostnej, wpływa również na poziomy hormonów, takich jak hormon wzrostu, gonadotropiny czy insulinopodobny czynnik wzrostu (IGF-1). Dodatkowo ważny jest również stopień prawidłowej mineralizacji kości. Warunkuje on prawidłową wytrzymałość tkanki kostnej na urazy i obciążenia. Mocne restrykcje żywieniowe i niedojadanie w wieki nastoletnim może przełożyć się na niższy wzrost i mniej odporny kościec w dorosłym wieku. Główne składniki, które powinny być dostarczane w słusznych ilościach, aby zapewnić mocny szkielet w dorosłości to wapń, fosfor i witamina D3. Liczne badania wykazują, że ich niedobory obniżają wytrzymałość kości i zwiększało ich kruchość”.Brak apetytu u dzieci i nastolatkówNiechęć do jedzenia może mieć różne przyczyny. Kiedy dziecko lub nastolatek nie ma ochoty na jedzenie przez dłuższy czas, warto udać się na konsultację do pediatry, który wskaże dalszą drogę diagnostyczną. Nadmierny apetyt na słodycze może być problemem mającym swe źródło w okresie dzieciństwa. Od pierwszych dni życia dziecko spożywa mleko lub mleczne mieszanki. Kiedy rozpoczyna się proces jego wychowywania słodycze stają się postrzegane jako nagroda, co może mieć przykre konsekwencje w dorosłym życiu. U źródeł nadmiernego apetytu na słodycze niekiedy leżą problemy zdrowotne oraz nieprawidłowe nawyki żywieniowe, w tym spożywanie wysoko przetworzonych produktów i nieregularne jedzenie. Nadmierny apetyt na słodycze pojawia się także w następstwie nadmiernego wydzielania niektórych neuropeptydów, w tym insuliny. Wśród przyczyn wilczego apetytu na słodkie przekąski wymienia się także niedobory żywieniowe i zaburzenia Czytaj dalej ▼Przyczyny nadmiernego łaknienia na słodycze W świetle aktualnej wiedzy na temat żywności i żywienia można wymienić następujące, potencjalne przyczyny odczuwania nadmiernego apetytu na słodycze:- nieregularne spożywanie posiłków- zjadanie wysoko przetworzonych produktów- nieprawidłowy poziom hormonów (peptyd YY, cholecystokinina, analogi GLP-1, neuropeptyd Y, neuropeptyd Y, estrogeny, kortyzol, grelina, insulina i leptyna)- niedobór chromu- niedobór serotoniny odpowiadającej za apetyt i dobre samopoczucie - zaburzenia równowagi hormonalnej (np. wzrost poziomu estrogenu w stosunku do progesteronu przed krwawieniem menstruacyjnym)- menopauza - niedobór magnezu- zbyt wysokie spożycie produktów mięsnych - rozwój infekcji grzybiczej w jelitach (candida) - stresApetyt na słodycze a zdrowie Spożywanie dużej ilości cukru rafinowanego, czy syropu glukozowo-fruktozowego wchodzącego w skład słodyczy prowadzi w konsekwencji do zakwaszenia organizmu. W stanie zaburzonej równowagi kwasowo-zasadowej organizm zużywa minerały, w tym chrom, którego niedobór dodatkowo nasila uczucie łaknienia na słodycze. Dietetycy zalecają ograniczenie cukru rafinowanego i syropu do minimum, ponieważ wysokie spożycie przetworzonego cukru przyczynia się do rozwoju takich chorób i dolegliwości jak:- nadciśnienie tętnicze- cukrzyca - choroby serca - rozdrażnienie - zaburzenia koncentracji - próchnicy zębów Po spożyciu słodyczy dochodzi do gwałtownego wzrostu poziomu cukru we krwi. Następnie glikemia gwałtownie spada do poziomu niższego od wyjściowego. Wtedy ponownie pojawia się ochota na słodycze. Większość kalorii dostarczanych organizmowi to tzw. puste kalorie, które powodują rozrastanie się tkanki tłuszczowej. Glukoza jest potrzebna mózgowi do prawidłowej pracy. Tymczasem nadmiar cukru może doprowadzić do zaburzenia pracy receptorów odpowiadających za ilość spożywanego pokarmu. Kiedy jesz słodycze, stymulujesz organizm do produkcji serotoniny i dopaminy poprawiających samopoczucie. Dieta bogata w cukry może wywoływać zmiany w mózgu bardzo podobne do tych, które powodują narkotyki, co zostało potwierdzone badaniami. Cukier spożywczy jest sacharozą - cukrem złożonym z prostych węglowodanów (glukozy i fruktozy) szybko wchłaniających się z układu pokarmowego. Po spożyciu porcji cukru spożywczego szybko wzrasta poziom glukozy we krwi. Węglowodany proste znajdziemy także w słodzonych, gazowanych napojach, w syropach i słodyczach. Fruktoza (cukier owocowy) również należy do cukrów prostych, ale w przeciwieństwie do glukozy nie powoduje gwałtownego podniesienia poziomu glukozy we krwi, podlega natomiast innym szlakom metabolicznym. Metabolizm fruktozy obciąża wątrobę oraz podnosi poziom trójglicerydów i złego cholesterolu we krwi, co staje się przyczyną chorób układu krążenia, a także powoduje odkładanie tłuszczu. Powoduje ona również spadek wrażliwości na leptynę (jeden z hormonów sytości), a zwiększony poziom trójglicerydów blokuje jej dostęp do mózgu i wytwarzanie przez niego informacji o zakończeniu jedzenia. W odróżnieniu od cukrów prostych dodanych do produktów spożywczych, cukrom prostym wchodzącym w skład owoców towarzyszy błonnik spowalniający tempo ich wchłaniania. W odpowiedzi na wysokie stężenie glukozy we krwi trzustka zaczyna produkować insulinę. Hormon powoduje gwałtowne obniżenie poziomu cukru, bo im wyższy poziom glukozy, tym więcej insuliny zostaje uwolnionej przez trzustkę. Spadek stężenia cukru we krwi prowadzi do obniżenia poziomu serotoniny (hormonu szczęścia). Zmniejsza się też samopoczucie i pojawia się uczucie głodu, w tym zwłaszcza apetyt na słodycze. Wzrost serotoniny powoduje dobre samopoczucie i uczucie odprężenia. Do jej produkcji organizm wykorzystuje tryptofan - aminokwas egzogenny, który może być dostarczany w postaci mięsa, ryb, owoców morza, spiruliny, bananów, jaj, pestek dyni lub sezamu. Stałe dostarczanie tryptofanu sprzyja utrzymaniu serotoniny na odpowiednim poziomie i może pomóc zapanować nad nadmiernym apetytem na nad wilczym głodem Podstawowym celem w walce z nadmiernym apetytem na słodycze jest ustabilizowanie poziomu cukru we krwi. Chcąc go osiągnąć należy spożywać codziennie około 4-5 posiłków co 2-3 godziny. Posiłki powinny być niewielkie i ubogie w cukry proste. Dążenie do całkowitego wyeliminowania węglowodanów z diety jest błędem. Organizm potrzebuje cukrów złożonych oraz prostych do produkcji energii. Unikaj jedynie rafinowanego cukru. W jadłospisie powinny znaleźć się między innymi warzywa i owoce. Jeżeli jesz dużo słodyczy ogranicz ich spożycie stopniowo. Jeżeli z dnia na dzień przestaniesz używać cukru i jeść ulubione przysmaki po kilku dniach apetyt na słodycze będzie tak silny, że zjesz ich jeszcze więcej. Stopniowo zmniejszaj spożycie rafinowanego cukru zastępując dotychczas spożywane produkty mniej przetworzonymi - owocami, płatkami zbożowymi i jogurtami naturalnymi. Twoimi sprzymierzeńcami w odzyskaniu kontroli nad wilczym głodem są warzywa. Każdy posiłek powinien zawierać porcję błonnika i białka, które są składnikami pożywienia zapewniającymi uczucie sytości na dłużej. Błonnik pomaga utrzymać poziom cukru w ryzach, więc jest szczególnie istotny. Ochota na słodycze mija po upływie około 15 minut. Jeżeli czujesz potrzebę spożycia tabliczki czekolady, albo kubełka lodów zrób coś, co zajmie Ci dłużej niż 15 minut (np. posprzątaj na biurku, wyślij zaległe e-maile). Jeżeli ochota na słodycze nie minie wybij szklankę wody, albo zaparz imbirową herbatę. Nadmierny apetyt na słodyczy powinien ustąpić także po upływie około 15 minut umiarkowanego wysiłku fizycznego. Aktywność fizyczna pomaga w ustabilizowaniu poziomu cukru e krwi oraz zapobiega rozwojowi cukrzycy. Poleca się ćwiczyć 30 minut dziennie przez 5 razy w po wsparcie - nie tylko farmakologiczne Spirulina i chlorella są algami, które powodują zmniejszenie apetytu na słodycze i węglowodany. Możesz spożywać je w postaci kapsułek lub proszku, który dodaje się do koktajli i jogurtów. W ograniczeniu łaknienia na słodycze pomagają także inne substancje naturalne, w tym:- wyciąg z Garcinia Cambogia- ekstrakt z liści Gymnema Sylvestris - ekstrakt z opuncji figowej - wyciąg z morszczynu pęcherzykowatego - chrom Jeżeli próbujesz zapanować nad apetytem na słodycze możesz też wprowadzić do diety papryczkę chili. Zawiera ona kapsaicynę zmniejszającą apetyt oraz ochotę na słodyczy można jeść bez obawy o zdrowie? Dietetycy są zgodni co do tego, że jeżeli nie ma przeciwwskazań zdrowotnych do tradycyjnego sposobu odżywiania, nie trzeba całkowicie rezygnować z ulubionych słodyczy. Dopuszczalna dawka słodkości wynosi dwie porcje ulubionych przysmaków w tygodniu. Dla łasuchów bardzo pomocne jest wyznaczenie dnia na odstępstwa od diety. W ten sposób w pozostałe dni tygodnia łatwiej walczyć z pokusami i przestrzegać zdrowego sposobu odżywiania. W razie nagłej ochoty na słodycze można sięgnąć po suszone owoce. Sporadyczne spożywanie słodyczy nie powoduje problemów zdrowotnych. Słodyczy powinny natomiast unikać osoby z nadwagą i otyłością, podwyższonym poziomem cholesterolu, a zwłaszcza trójglicerydów we krwi oraz zaburzeniami gospodarki węglowodanowej i cukrzycą. Niektóre słodycze wyróżniają się na tle innych słodkich przekąsek pod względem wartości odżywczej. Utarło się powiedzenie, że słodycze zawierają puste kalorie, ale od każdej reguły są wyjątki. Mowa o sezamkach i gorzkiej czekoladzie. Sezamki zawierają ziarno sezamowe oraz cukier - należy unikać sezamków z dodatkiem syropu glukozowo-fruktozowego. Dodany cukier rekompensują wartości odżywcze sezamu. Ziarenka sezamu są bogatym źródłem:- witamin z grupy B- minerałów (magnezu, potasu, wapnia, żelaza, cynku, fosforu, manganu, miedzi)- kwasów omega-3 i omega-6- lecytyny poprawiającej funkcjonowanie mózgu - lignanów Z kolei gorzka czekolada zawierająca dużo kakao (ponad 90%) dostarcza dawkę witamin z grupy B i witaminę K1, a także żelazo, cynk, magnez i fosfor. Dodatkową zaletą tego przysmaku jest zawartość teobrominy dodającej energii (działa podobnie jak kofeina) oraz aminokwasów przekształcających się w organizmie w serotoninę. Wymienione wyżej słodycze nie zawierają wyłącznie pustych kalorii. Niemniej ze względu na zawartość cukru dodanego należy spożywać je sporadycznie. Tytułem podsumowania warto wskazać na kilka korzyści, które płyną z opanowania apetytu na słodycze. Ograniczenie spożycia słodkich przekąsek powoduje obniżenie ryzyka zachorowania na choroby dietozależne. Poza tym, po pewnym czasie następuje wyraźna poprawa wyglądu i kondycji fizycznej. Towarzyszy temu ograniczenie wydatków na jedzenie i poczucie kontroli nad apetytem, co daje dużą satysfakcję. Nadmierny apetyt na słodycze może być problemem mającym swe źródło w okresie dzieciństwa. Od pierwszych dni życia dziecko spożywa...

brak apetytu na słodycze